1.सूर्याचे प्रेमगीत
कधी कळायचे तुला कसे कळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥ धृ॥
पाळल्या तुझ्या जरी अशा उरी खुणा
अधिक तू मला आता करू नको उणा
जखमी हृदय सांग किती भळभळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥१॥
शीत सागराची गे जरी तू स्वामिनी
लाव्हयास दग्ध शरण त्वा दिले मनोमनी
गूज अंतरातले कसे कळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥२॥
उभ्या कशा अजून पावसात सावल्या
तुझीच वाट पाहता जरा विसावल्या
सांग पाश्चिमेस मी किती ढळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥३॥
पेटली पुन्हा मनात प्रितीची धुनी
दे हातात हात गेली रात पाहुणी
पाश दुराव्याचे हे कधी खळाायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥४॥
ग्रहणात आपल्यामध्ये शशी असे उभा
चोंबडया उषा निशा नी गडगडया नभा
तू तृप्त खालती मी वरती तळमळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥५॥
रश्मी करांस जोडतो तुला परोपरी
ग्रहगोल लुब्ध अंतराळी गे तुझ्यावरी
अर्घ्य ओंजळीतुनी किती गळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥६॥
नील रंगी शालु बर्फाची काचोळी
पदर धुक्याचा ओढलास तू तरुतळी
सलज्ज हे अधोवदन कधी वळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥७॥
तू धरा वसुंधरा तू माझी प्रियवरा
विश्वमंडपात शोभू गे वधू वरा
चांदण्यांचे हार हे गळा माळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥८॥
मी प्रखर प्रकाश गे तू शीत सावली
मी जाणतो अशक्य हे मिलन असे मुळी
विरहात गे युगे युगे असे जळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥९॥
विदग्ध काळजातला असाध्य रोग हा
अव्हेर प्रीत ही परी समोर तू रहा
मी अढळ उभा आणिक तू पळायचे
तू थांबना वसू गडे मला छळायचे ॥१०॥
